رفع مشکلات دندانی با بره­ موم
رفع مشکلات دندانی با بره­ موم
بره­موم چند صد سال است که به عنوان درمان سنتی در مشکلات دندانی استفاده می­شود. استفاده از بره­ موم به دلیل سهولت ارزیابی نتیجه ­ی درمان، یکی از رشته­های شایع در تحقیقاتی کلینیکی در غرب و شرق محسوب می­شود.
در سال ۱۹۸۰ دکتر اشمیت محقق آلمانی یک تحقیق بالینی دو سویه کور، روی دهان­شویه­ های بره­موم انجام داد. این مطالعه نشان داد که بیمارانی که مبتلا به التهاب لثه و بیماری­های لثه­ای بودند، بعد از ۴ هفته درمان، بهبودی قابل ملاحظه­ای پیدا کردند. این بهبودی با تعیین میزان تشکیل پلاک­های دندانی و التهاب لثه ارزیابی شد. این دهان­شویه از یک حجم محلول مایع بره­ موم در ۵ حجم آب ساخته شده بود. استفاده از آن، یک بار صبح و یک بار شب صورت می­گرفت.
محققین رومانیایی در سال ۱۹۸۳ از ترکیب بره­موم و ژله­ی رویال در درمان عفونت­های لثه­ای استفاده کردند. درسال ۱۹۸۶ توسط محققین کوبایی محصولی مشابه بر پایه بره­ موم ساخته شد که در درمان عفونت­های لثه­ ای موثر بود. محققین آلمانی در همان سال، در تحقیقی که روی رشد جرم دندان و عفونت لثه انجام دادند به این نتیجه رسیدند که بره­ موم وسیله­ ی خوبی برای حفظ سلامت دهان محسوب می­شود.
در مطالعه­ای که روی سگ­ها در سال ۱۹۸۷ در یوگسلاوی انجام گردید معلوم شد که بره­ موم، جریان خون به ریشه­ ی دندان را افزایش می­دهد، به علاوه تحقیقات بعدی روی دندان­ گاوها در سال ۱۹۸۸ در جمهوری چک نشان داد که بره ­موم باعث کاهش التهاب می­شود و فرآیند ترمیم را تحریک می­کند.
درسال ۱۹۸۹ دکتر گافار از رومانی از بره­ موم برای درمان مشکلات مزمن دهانی استفاده می­کرد و آن را با سایر محصولات طبیعی که در بهداشت دهان به کار می­رفتند مقایسه کرد. وی به این نتیجه رسید که بره­موم در درمان التهاب لثه و مخاط دهان موثر است و عمل ترمیم ضایعات را سرعت می­بخشد.
در سال ۱۹۹۰ مطالعه دانشمند روسی نشان داد که استفاده از بره­ موم با توجه به خاصیت بی­حس کنندگی و ترمیم استخوانی در پر کردن حفره­ ی عصب­کشی شده موثر است. در همان سال در مطالعه­ ی یک دانشمند رومانیایی مشخص شد که استفاده از بره­ موم و اکسید روی درترکیب خمیری که برای پوشاندن ریشه­ ی دندان به کار می­رود باعث افزایش تولید دنتین می­شود و بازسازی استخوان را سرعت می­بخشد.
در سال ۱۹۹۱ در مطالعه­ای دیگر که در دانشگاه ژاپن و با استفاده از حیوانات صورت گرفت مشخص شد که بره­ موم بر پایه آبی در موش­ها باعث کاهش قابل ملاحظه­ ای در پوسیدگی دندان نسبت به گروهی که آن را دریافت نکرده بودند شد.
استفاده از بره­ موم در مراکز دندان پزشکی انگلستان در سال­های اخیر به طور قابل ملاحظه­ ای افزایش یافته و این بیشتر به دلیل کار تحقیقاتی آقای قیلیپ واندر می­باشد که مطالعات متعددی را در منچستر ترتیب داد. او یک قهرمان همیشگی در استفاده از بره­ موم در مشکلات متعدد دهانی می­باشد. در مطالعه ­ای که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد وی از تجربیات همکارانش در انگلستان که از بره­ موم در درمان زخم­های دهانی، آسیب­های دندانی، ضایعات التهابی وزخم­های دردناک غیراختصاصی استفاده کردند، گزارش داده است. این درمان شامل مالیدن عصاره­ ی بره­ موم ۵۰% به صورت مستقیم در نواحی عفونی می­باشد. این درمان را بیمار می­تواند چند بار تکرار کند. او دریافت که این زخم­ها در عرض دو روز بهبود یافتند. التهاب لثه­ ای که با رشد دندان عقل ایجاد می­شد نیز با این روش بهبود می­یافت. بره ­موم به صورت دهان­شویه و خشبو کننده­ ی دهانی نیز پیشنهاد می­شد او توصیه کرد که از بره­ موم جهت ضدعفونی دست­ها  قبل از جراحی­های دندانی ستفاده شود.
مشابه به این نتایج در سال ۱۹۹۶ توسط دندان پزشکی به نام پیتروارلی در یک مقاله تحقیقی ارائه شد.
خوددرمانی:
عصاره­ی بره­ موم به صورت دهان­شویه، غرغره یا مصرف مستقیم روی نواحی زخمی توصیه می­شود. بره­ موم خام در صورت تمیز بودن و کیفیت مناسب داشتن می­تواند جویده و وقتی حالت آدامسی مانند به خود گرفت دور دندان دردناک قرار داده شود.
عضویت در خبرنامه دریافت هفتگی اخبار
دنبال کنید